427
Penzer N. M. The Harem. L, 1936. P. 197.
Xac одалик буквально означает: «те, кто допускается в личную комнату султана». Хуррем — исключение из общего для султанш правила, поскольку она была законной супругой Сулеймана Великолепного.
Spandugino. Th. La Génélogie du Grand Turc. P., 1519. Ch. XIV.
Ahmed Refik. Kadinlar saltanati. Istanbul, 1924.
Penzer N. M. Op. cit. P. 175–176.
Ibid. P. 187.
Evliya Çelebi. P. 144.
Gaudefroy-Demombynes M. Institutions musulmanes… P. 187.
См. выше.
Busbecq. Ambassads et Voyages. T. 1. P. 147.
Thévenot. P. 56–57.
Tournefort. Т. II. P. 95.
La Motraye. P. 254.
A. N., B1. 380. (См. текст этого письма выше.)
P. della Valle. P. 114.
Thévenot. P. 165.
Tournefort. Т. II. P. 96. Подробности, касающиеся бабушей и другой турецкой обуви, см.: R. Mantran. Un règlement de police des marchés d’Istanbul au début du XVI siècle // Cahiers de Tunisie. Т. XIV. 1954.
Ahmed Refik. Op. cit. passim; Hammer. Histoire de l’Empire ottoman. T.XI.
P. della Valle. P. 102.
См. прим. 64 к главе о хозяйственной деятельности.
Thévenot. Р. 56.
Точнее, джуббе (слово, производное от арабского «джубба»). От него произошли фр. jupe, jupon (то есть верхняя и нижняя юбка). (Арабская джубба благополучно перебралась через турецкий и французский языки, несколько изменив, правда, свое значение, в русский и в форме юбка прочно обосновалась в нем. — Ф. Н.)
Du Loir. P. 184–185.
La Motraye. P. 254.
Le Bruyn. P. 182, 418–419.
Busbecq. Op. cit. Т. I. P. 161–162.
Du Loir. P. 167.
Grelot. P. 368.
Корпорации владельцев ресторанов, закусочных и подобных им заведений находятся под строгим надзором и детально регламентируются. См. подробности: Mantran R. Police des marchés…
Grelot. P. 366.
Evliya Çelebi. P. 396–408.
Pétis de la Croix. Т. I. P. 384–387.
Ahmed Refik. Eski Istanbul. P. 12–13.
Приведен в: Mantran R. Istanbul… P. 196.
О напитках см.: Mantran R. Istanbul…. P. 205–210.
Evliya Çelebi. P. 667–668.
Ibrahim Peçevi. Tarih. Т. I. P. 364; Mantran R. Le Café d’Istanbul…; Hattox R. S. Coffee and Coffeehouses: the Origins of a Social Beverage in the Medieval Near East. Seattle, 1985.
Leclant V.J. Le Café et les Cafés à Paris, 1644–1693 // Annales E. S. Q., janvier — mars 1951.
La Motraye. P. 266.
P. della Valle. P. 80.
Ahmed Refik. Eski Istanbul. P. 34.
Mantran R. Un document sur l’Ihtisab d’Istanbul à la fin du XVII s. // Mélanges Massignon. Т. III.
Eremya Çelebi. P. 53.
Ibid. P. 2.
Evliya Çelebi. P. 481.
Ahmed Refik. Eski Istanbul. P. 20.
Eremya Çelebi. P. 56.
Thévenot. P. 63–64.
Evliya Çelebi. P. 664–665.
Le Mercure de France. XIX P. 748 (1633).
Ahmed Refik. Istanbul nasil egleniyordu? (Как Стамбул развлекался?). Istanbul, 1927. P. 19.
Evliya Çelebi. P. 635–645.
Op. cit. P. 646–648.
Ahmed Refik. Op. cit. P. 79.
Evliya Çelebi. P. 585.
Ibid. P. 587.
Eremya Çelebi. P. 5.
Evliya Çelebi. P. 561.
Saussey E. Littérature populaire turque. P. 74–75.
Ibid. P. 41.
Ibid. P. 72.
Köprülü M. F. Türk saz sairleri.
Selim Nüzbet. Türk temasasi. Istanbul, 1930; Saussey. P. 74.
О карагёзе см. Selim Nüzbet. Op. cit.; Ritter H. Karagöz, türkische Schatenspiele. Hanovre, 1934; Saussey. Op. cit. P. 82.
Saussey. Op. cit. P. 83.
Ahmed Refik. Istanbul nasil egleniyordu? P. 61.
P. della Valle. P. 68–79.
См. об этом выше.
Palerne J. Pérégrinations… P. 458–459.
Eremya Çelebi. P. 246–250.
Pétis de la Croix. Т. I. P. 112–117.
См. рукопись «Surname»; Taeschner F. Alt-Stambule Hof- und Volksleben… Ein türkisches Minaturen Album aus dem 17 Jahrhundert. Hanovre, 1925.
Evliya Çelebi. P. 625–626.